( 25 ) ( قُلْ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنا وَ لا نُسْئَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ ) : ( بگو اگر ما مجرم باشيم ، شما مسئول جرم ما نيستيد و اگر شما مجرم باشيد ، ما از آنچه شما مىكنيد ، بازخواست نمىشويم ) يعنى و بال و دامنهء عمل تنها گريبانگير عامل آن مىشود و از او به ديگرى تجاوز نمىكند ، بنابراين نه ما مسئول اعمال شما هستيم و نه شما مسئول جرم مائيد ، بلكه هر كس مسئول عمل خويش است . ( 26 ) ( قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنا رَبُّنا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ هُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ ) : ( بگو پروردگار ما ميان ما و شما جمع نموده و سپس به حق بين ما داورى مىكند و او جدا كننده و گشايندهء داناست ) يعنى خداوند در روز قيامت هر دو گروه را در يك جا جمع كرده و آنگاه به حقّ ميان ايشان داورى كرده و ميانشان جدايى مىافكند و نيكوكاران را از بدكاران متمايز نمايد تا هر گروه براى ديدن جزاى اعمال خود جدا شوند و ملاك اين جدايى آثار ذات و صفات و افعال آنهاست و از آنجا كه اين تمايز احتياج به علم و تدبير به كنه ذات و اعمال اشخاص دارد ، اين امر فقط بدست خدا صورت مىگيرد كه ربّ هر دو گروه است و به نيّات و اعمال آنها آگاهى كامل دارد و فتّاح است ، چون با خلقت و تدبير هر چيزى را از غير آن جدا مىكند و عليم است ، يعنى داناى مطلق به هر چيز مىباشد . ( 27 ) ( قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَكاءَ كَلَّا بَلْ هُوَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ) : ( بگو به من نشان دهيد ، آن خدايان موهومى را كه به خدا ملحق كرده و شركاى او پنداشتيد ، ابدا نمىتوانيد نشان دهيد ، بلكه خدا عزيز و حكيم است ) در اينجا به رسول گرامى خود دستور مىدهد تا از مشركين بخواهد خدايان موهومى را كه شريك خدا فرض كرده‌اند به او نشان دهند ، تا آنحضرت ببيند آيا صفات الوهيّت مانند استقلال در حيات ، علم ، قدرت و قدرت شنيدن و ديدن دارند يا خير ؟ آنگاه خود اين تقاضا را ردّ نموده و فرموده : هرگز بتهاى مشركان خدا نيستند ، بلكه او خدايى غالب و حكيم است كه با عزّت خود هر متجاوزى را از حريم كمال خود منع مىكند و چون او نامتناهى و نامحدود است همين صفت او را از اينكه كسى يا چيزى شريك او باشد ، مانع مىشود .